In de vorige nieuwsbrief waren we al een eind op weg in de muzikale carrière van Clous van Mechelen. Maar twee successen waren nog niet besproken en die wilden we jullie zeker niet onthouden. Volgt u mij maar, reeds!
Zoals beloofd is hier nog het laatste deel van het interview dat ik had met Clous van Mechelen over zijn lange samenwerking met kunstenaar en programmamaker Wim T Schippers en zijn grote succes met Tol Hansse.
Wim T Schippers
Clous, hoe kwam de samenwerking met Wim T Schippers tot stand?
“Wim zocht via Gied Jaspers, een hele bekende TV-man, iemand voor de muziek van zijn programma’s. Wim was echt een lastige man voor anderen. Hij had het al met hele goede componisten geprobeerd, maar daar had hij altijd bonje mee gekregen. Wim hield zich namelijk niet aan, zeg maar, de vaste regels van het tekstschrijven, zoals dat alle coupletten ritmisch hetzelfde zijn. Daardoor liep de ene na de andere componist, zoals Tonny Eyk, vol onbegrip weg bij Wim.“
“Gied Jaspers wist dat ik bij Paul Huf een ruimte gebruikte, waar ik een piano had neergezet en heel chic deed dat ik een studiootje had. Thuis had ik ook een studio, maar in de stad was ook wel gewichtig. Dus op een dag kwam Gied bij me langs en hij had meteen een klus voor mij. Hij maakte TV-programma’s over mensen die naar Canada waren geëmigreerd en die terugkwamen. Daar moest ik de tune voor schrijven. En toen vroeg hij ook, want daar kwam hij eigenlijk voor, of ik voor Wim Schippers, die Barend Servet en Harry Touw deed enzo, of ik daar arrangementen voor wilde schrijven. En toen heeft hij Wim naar me toegestuurd.”
Maar kende je Gied Jaspers en Wim al wel?
“ik kende Gied helemaal niet en Wim ook niet. En zijn programma’s kende ik ook niet, ik had geen idee. Want altijd als ze werden uitgezonden was ik aan het werk ergens. Ik was altijd aan het spelen om geld te verdienen. Had ik bijvoorbeeld met het Loosdrechter Quartet in de avond schnabbels in Winterswijk en Amersfoort.”
“Het is echt een rampzalig leven geweest, eigenlijk.”
Had je meteen een klik met Wim?
“Nou ja, hij kwam daar aan met een keurig tasje met daarin zijn teksten en het werd meteen duidelijk waar hij met andere muzikanten op vast was gelopen. Dan zei ik tegen Wim: dit couplet is zes regels, maar dat andere couplet is weer acht regels. En dan zei Wim: Ja, mag dat niet of zo? En dan zei ik nog wat dingen die in het schrijversvak handig zijn en dan zei Wim: Ja, moet dat dan? En toen zei ik tegen hem: Dat moet niet, nee.“
“Met Wim ging het meteen hartstikke goed omdat ik hem niks in de weg legde. En zo is dat op gang gekomen. Niet omdat ik slaafs ben, maar ik dacht altijd met Wim mee. En hij moest altijd lachen om hoe ik reageerde. Daarom heeft hij me waarschijnlijk uitgezocht als Jantje Vos, de pianostemmer en vriend van Gé Braadslee.”
Jan Vos
Clous werd een vaste muzikale waarde voor Wim T Schippers. Hij schreef de muziek en tunes voor ondermeer Van Oekel’s Discohoek (1974), Het Is Weer Zo Laat! (Waldolala) (1978), De Lachende Scheerkwast (1981), Plafond Over de vloer (1986) en We Zijn Weer Thuis (1989-1994).
De bekendheid van Jan Vos (Clous dus) nam echt toe toen Wim met hem vanaf 1984 elke woensdagmiddag op Hilversum 3 te beluisteren was met het radioprogramma Ronflonflon (avec Jacques Plafond). In totaal zijn er 328 afleveringen gemaakt en uitgezonden. De populariteit van het radioprogramma leidde in 1986 tot de TV-versie Plafond Over de vloer. Wellicht leuk om te weten, ronflonflon is lawaaierige, overpopulaire muziek zoals die uit een draaiorgel komt. Voor het radioprogramma schreef Clous de muziek voor vele liedjes zoals ‘Het Is Niks En Het Wordt Nooit Wat’, ‘Nee, Tegen Jouw Zeg Ik Geen Nee’, ‘Waar Is Het Allemaal Voor’ en ‘Naadje Van De Kous’.
Klopt het dat alle Ronflonflon-programma’s in jouw eigen studio zijn opgenomen?
“Oh ja, al die programma’s zijn hier opgenomen. Die andere studio in de stad was een ongezellige, kale ruimte en thuis had ik inmiddels een hele studio gebouwd. Dus elke week stond Wim met zijn tasje vol uitgeschreven teksten bij mij op de stoep. Vond hij heerlijk, want dan hoefde we niet elke keer helemaal naar Hilversum toe.”
Was het een fijne samenwerking?
“Oh ja, die vijf jaar dat we hier in mijn kelder Ronflonflon hebben gedaan, dat was een fantastische tijd. Dat komt gewoon nooit meer terug.
Was het 100% improvisatie?
“Nee, Wim had alles in het klad altijd klaar, maar altijd op het laatste moment. Bijna alle teksten, ja. En toen belde de VPRO of ik de rol van Jan Vos wilde spelen, eerst op de radio en uiteindelijk ook op TV!”
Zie hier op YouTube een kanaal met veel oude afleveringen van Ronflonflon.
En hoe zat het dan met jouw liedjes voor Bert en Ernie van Sesamstraat?
“Zoals dat dan weer rolt in mijn leven, omdat Wim stemmetjes deed bij Sesamstraat en ook omdat ik Paul Haenen kende, omdat ik met Jan Blaaser in het Betty Asfalt had opgetreden, het theater van Paul, kwam ik weer bij Sesamstraat terecht. En Wim heeft waarschijnlijk gezegd dat het in mijn studio zo makkelijk werken was. Dus dat was weer mijn geluk geweest dat ze me daarvoor vroegen. Dus we hebben hier met z’n drieën al die Sesamstraat-LP’s zitten maken.
TOL HANSSE
In 1978 kwam geheel onverwacht de grote klapper voor Clous. Samen met zijn vriend Hans van Tol, met wie hij in Frankrijk had gezeten, schreven ze Big City. De single stond 12 weken in de hitlijsten met als hoogste positie nummer 2. Clous en Hans werden van nummer 1 afgehouden door Denis van Blondie. De hoes van single en LP werd gefotografeerd door een goede bekende: Paul Huf.
Laten we het over Big City hebben en je samenwerking met Tol Hansse.
“Ik kende Hans natuurlijk al heel lang, van het conservatorium en onze tijd in Frankrijk. Hans belde mij op, want hij had van de Butlers die nummers zoals Nasi Goreng Bami Saté en Dolle Mina gehoord. Hans zei: ik heb ook wat liedjes geschreven. Dat wist ik eigenlijk niet. Ik kende hem alleen als trompettist. Maar goed, ik zei, leuk, kom langs. En Hans kwam met die teksten en op de een of andere manier was ik meteen heel enthousiast.”
Zat Big City daar toen al bij?
“Dat is het rare verhaal, ik kende platenbaas Willem van Kooten goed, want die bracht de platen van Sjef van Oekel uit en die was altijd aan het beknibbelen. Bijvoorbeeld, Zuurkool Met Vette Jus, dat heb ik allemaal gearrangeerd en de muzikanten geregeld, waar dan weer een dealtje mee gemaakt kon worden. Toen had Hans bij mij die demo’s gemaakt, waaronder Big City. We hadden tien liedjes. Maar het probleem met Big City was dat het geen refrein had. Nou zat ik in die tijd ook in een Rock n Roll-band, de Second Hand Rock ’n Roll Band en ik was ook met Engelse dingen bezig. Dus ik zei tegen Hans, wat dacht je van ‘Big City, you’re so pretty’? Ok, zegt Hans, prima, dan gaan we nu het demootje maken.”
“Met die tien demo’s belde ik Willem van Kooten op en die dacht: Oh God, dat is die handige man en nou begint hij ook met eigen liedjes. Ik zeg: Willem, ik heb een man, die ken ik al heel lang en ik wil je wat demo’s laten horen. Zo is het echt gegaan hoor. OK, zei Willem, maar dat was echt een zakenman hoor. Die had een echte secretaresse in een kantoortje en daarnaast zat hij in zijn kantoor met allemaal telefoons enzo.”
“Dus ik kom met cassette met die demo’s. En nou ja, hij had de grootste apparatuur van de wereld, dus ergens ging dat ding in. En toen kwam dat eerste liedje. Nou, het was nog geen tien maten onderweg of daar ging de telefoon. En Willem pakt meteen de hoorn op: Hallo, met Willem. Een heel gesprek, opgehangen en tring, daar ging de andere telefoon alweer. Dus ik denk, dank je de koekoek, zo wordt het nooit wat. Ik zeg: Willem, je moet aan Elsje, je secretaresse vragen dat we even geen telefoon krijgen.”
“Hij keek me aan met een blik van wat is dat voor idioot. Ik zeg: Willem, het zijn echt hartstikke leuke liedjes en vreselijk goede teksten. Voor mijn part vind je de melodieën niks maar de teksten zijn echt fantastisch. En warempel, Willem pakt de telefoon en zegt: Elsje, dit is een uitzondering, maar ik wil even een kwartiertje geen telefoon. En toen heeft hij al die liedjes afgehoord. Maar het laatste nummer was klaar of hij hing alweer aan de telefoon met jan en alleman. En ik zat daar maar. Die man was helemaal vergeten dat ik er was! Dus op een gegeven moment breek ik in en ik zeg: Willem, wat zullen we doen? Hij zegt: hoe bedoel je? Ik zeg: zit er een singeltje of zo bij? En hij zegt: Nee, dat moet een elpee worden! En ik ging met een contract de deur uit!”
En hoe ging de verkoop?
“Dat ging hartstikke goed! Bij Veronica draaide ze vanaf zee niet alleen singles maar ook LP’s en vooral Big City werd grijsgedraaid. Op een gegeven moment hadden we al 485.000 LP’s verkocht want iedereen kocht de LP voor Big City. Toen belde Van Kooten op een gegeven moment en zei: de verkoop is nu bijna gestopt, nú brengen we de single uit. Echt een zakenman hè. Die heeft dus nog nummer twee gehaald in de Top 40! Dat hou je toch niet voor mogelijk?!”
Moest jij dan ook voortdurend met Hans het land door voor optredens? Was jij degene die hem dan steeds begeleidde?
“Ja zeker, maar toen die LP heel goed liep, moesten we naar V&D, in Amstelveen. Ik weet het nog goed. Toen we daar aankwamen stonden er vijfduizend mensen! Na het optreden zei Hans: dit doe ik nooit meer. En hij heeft het inderdaad ook nooit meer gedaan. En niemand kon hem overtuigen hoor. Hij heeft wel veel TV-werk gedaan.”
Is het bij die ene plaat gebleven?
“Welnee, we hadden nog genoeg ideeën over. Uiteindelijk hebben we vier LP’s samen gemaakt. Zo’n groot succes als Big City werd het niet meer, maar ach, wij hadden er lol in.”
Tot slot
Als je terugkijkt op jouw enorme rijke carrière, zijn het dan ook dingen of projecten die je had willen doen? Heb je tegen dingen nee gezegd waarvan je achteraf spijt had?
“Ik heb weinig nee gezegd. Maar dat moest ook, want er moest geld verdiend worden. Had ik al verteld dat ik ook arrangementen heb geschreven voor Johnny Jordaan en Tante Leen? Ik heb bijvoorbeeld dat lied geschreven Oh Sjaan, Geef Mij de Levertraan Eens Aan. Zat in alle jukeboxen hoor! Als je naar mijn muzikale leven kijkt kan je zeggen dat ik altijd overal net even tegenaan ben gelopen en weer eruit. Het kwam allemaal zo maar op mijn pad.”
“En als je dan overal ja op zegt dan kan je leven verrassende kanten opgaan. Het was bij tijd en wijlen heel hard werken, maar ik heb altijd heel veel plezier gehad in de dingen die ik deed. En dat ik nu op mijn 84ste dit allemaal nog kan doen, zoals samen spelen met Olga (de Meij), dat is toch heel bijzonder. Muziek heeft me zoveel gebracht en houdt me nu ook op de been.“
Ik had nog vele uren met Clous door kunnen praten over zijn rijke carrière waarin hij met zoveel iconen heeft samen gewerkt en mooie dingen heeft gemaakt. Terugfietsend naar huis dacht ik, deze unieke muzikant verdient een prachtige podcast. Want het is een genot om naar Clous van Mechelen te luisteren, in woord en muziek.
Lees hier deel 1 van het interview.
